“เมื่อความเงียบถูกบังคับให้เป็นมารยาทของผู้ถูกกระทำ อีกบาดแผลหนึ่งที่ดิฉันไม่อาจลืมได้ คือประสบการณ์ที่ดิฉันเห็นว่า เป็นการละเมิดทางเพศโดยอดีต สส.ท่านหนึ่ง เหตุเกิดระหว่างการไปเอาท์ติ้งกับพรรคที่สนามกอล์ฟแห่งหนึ่ง เรื่องนี้ไม่ไม่ได้เป็นความลับในความทรงจำของดิฉัน และไม่ใช่เรื่องที่ดิฉันแต่งขึ้นภายหลัง เพราะมีผู้ที่รับทราบเหตุการณ์ รวมถึงผู้บริหารพรรคที่ดิฉันเคยเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง หลังจากที่ดิฉันไม่ได้รับโอกาสให้ไปต่อในรอบนั้น

สิ่งที่ทำให้บาดแผลนี้ลึกขึ้น ไม่ใช่เพียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับร่างกายและศักดิ์ศรีของดิฉัน แต่คือความรู้สึกว่าในระบบการเมืองที่ควรยึดถือ ความเป็นธรรม คนที่กระทำผิดกับดิฉันกลับยังได้รับโอกาสให้ แม้ท้ายที่สุดเขาจะไม่ชนะการเลือกตั้งก็ตาม ขณะที่ดิฉันต้องแบกรับประสบการณ์นี้ ทำให้ดิฉันเข้าใจอย่างเจ็บปวดว่า ปัญหาการล่วงละทางเพศในพื้นที่การมืองไม่ได้เกิดจาก “คนไม่ดีคนเดียว” เท่านั้น แต่เกิดจากวัฒนธรรมองค์กรที่มักเลือกปกป้องภาพลักษณ์ มากกว่าปกป้องผู้ถูกกระทำ เกิดจากระบบอำนาจที่ทำให้ผู้หญิงต้องชั่งน้ำหนักระหนักระหว่างการพูดความจริงกับการถูกทำลายชื่อเสียง และเกิดจากความเงียบของคนรอบข้างที่อาจไม่ได้ลงมือกระทำ แต่ปล่อยให้ผู้กระทำยังคงมีพื้นที่ มีสถานะและมีอนาคตทางการเมืองต่อไป”