“อ.ธรณ์” ถอดบทเรียนน้ำท่วม ตอกย้ำภาวะโลกร้อน “ภัยธรรมชาติห้ามไม่ได้”ชี้ทุกคนต้องร่วมเรียนรู้ คิดใหม่ เลิก mindset”เอาอยู่”!??

2. ฝากความหวังไว้กับตัวเองให้เยอะๆ

ตอนเสียภาษี ทั้งภาษีส่วนบุคล (รัฐบาล) และภาษีที่ดิน (ท้องถิ่น) เราอาจต้องเผื่อใจไว้ว่าเสียไปก็อย่าหวังมาก

นอกจากเงินอาจหายไประหว่างทาง ระบบใหญ่ในการรับมือกับฝน 200-300 มม. คงไม่มีทางเกิดขึ้นง่ายๆ ในกรุงเทพ

ด้วยเหตุผลง่ายๆ ไม่มีตังค์ทำใหม่ทั้งหมด พออัปเกรดตรงนั้นตรงนี้ มันก็ไม่ทันกับโลกที่ร้อนขึ้น อากาศแปรปรวนมากขึ้น

ขนาดเมืองยักษ์ในประเทศที่รวยกว่าเรา ยังเจอน้ำท่วมถล่มเป็นประจำ

จงทำใจกับโลกยุคใหม่ที่มนุษย์ทำได้แค่กระเสือกกระสน

ผมจึงแทบไม่ฝากความหวังกับคนอื่น ต่อให้มีผู้ว่าฯ เป็นเพื่อนก็ยังไม่เชื่อเฟ้ย เมียยังไม่เชื่อเลย นับประสาอะไรกับผู้ว่า

เหตุการณ์ที่ผ่านมาเห็นชัด น้ำบนถนนเอกมัยหน้าบ้านตอนพีคสุดสูงถึงขาอ่อน ทั้งที่มีอุโมงค์ยักษ์อยู่ใต้ถนน ใช้เงินภาษีไปตั้งเป็นพันล้าน ทั้งที่เป็นเส้นทางสัญจรสายหลัก มันไม่ควรจะท่วม

หากคิดเช่นนี้ บ้านผมคงจมน้ำไปแล้ว แต่ธรณ์ไม่เชื่ออะไรเลย เราจึงลงทุน

3. รับมือด้วยการลงทุน

หลายพื้นที่เป็นจุดเสี่ยงต่อน้ำท่วม โดนประจำโดนหนักขึ้นเรื่อย หรือบางที่ไม่เคยโดนก็จะเริ่มโดน และจะบ่อยขึ้นอีก

อยู่บ้านนี้มา คุณปู่คุณย่าไม่เคยเจอ คุณพ่อคุณแม่ไม่เคยเห็น ก็ไม่ได้หมายความว่ารุ่นลูกจะปลอดภัยไร้น้ำไปตลอดกาล

ทางเลือกแรก ถ้ามันโหดร้าย ถ้ามันเจอบ่อยขึ้นเรื่อยๆ ก็ย้ายไปซะ

หลายคนคงบอกว่าไม่มีเงิน ซึ่งนั่นก็จริง แต่นั่นคือความเศร้าของโลกร้อนที่ผมไม่รู้จะบอกยังไง

วิกฤตมา คนไม่มีทางเลือกจะซวยก่อนเสมอ

แต่ถ้าไม่ย้ายเพราะรักบ้านมาก ก็ต้องลงทุนสู้

ค่าใช้จ่ายในการสร้างระบบระบายน้ำในบ้านอาจารย์ธรณ์เป็นเงินหลายแสน แต่ผมสู้เพราะจะอยู่บ้านนี้ไปอีกนาน

อีกทั้งถามธราธรรธแล้ว ทั้งคู่จะอยู่ตลอดไป ลงทุนตอนนี้เพื่ออนาคตอีกหลายสิบปี ถือว่าคุ้ม

ในบ้านมีสนามช่วยดูดซับน้ำ ไม่พยายามสร้างอะไรลงไปทับ ฝนตกลงสนามมีท่อระบายน้ำพร้อมบ่อพัก เครื่องสูบขนาดยักษ์จะตกกี่มิลก็เอาอยู่ (ฮู่ๆ ใช้คำนี้แบบเต็มภาคภูมิ)

ปัญหาคือน้ำนอกบ้านไหลเข้ามา จึงมีปราการต้านน้ำตั้งแต่ต้น กระสอบทรายซ้อนเป็นตับไม่ต้องรอแจก ที่กั้นน้ำจากชอปปี้เรียงเป็นแถว อุดน้ำที่ทะลักมาจากถนน

ยังมีความเชื่อว่าเอกมัยท่วมยังไง 2-3 ชั่วโมงก็ลด ซึ่งความเชื่อนั้นพินาศไปแล้วในช่วงที่ผ่านมา (24 ชม.กว่าจะลด )

แต่หลายคนคงทำไม่ได้อย่างผม ย้ายบ้านไม่ได้ ไม่มีตังค์สร้างระบบสู้น้ำ เราก็ต้องกลัว

4.ไม่มีตังค์ต้องยิ่งกลัว

เมื่อเราไม่ค่อยมีทางเลือก ระบบป้องกันในบ้านก็ไม่มี พื้นที่ก็เสี่ยง ย้ายไปไหนก็ยาก เราก็ต้องกลัวให้มากกว่าคนอื่น

เมื่อมีคำเตือนว่าฝนหนัก จะจริงจะดราม่า กระต่ายที่ดีต้องตื่นตูมไว้ก่อน

ขนของขึ้นที่สูง ไม่เอารถออกไปเสี่ยงในท้องถนน จอดรถในที่สูงสุดเท่าที่ทำได้ หาทางห่อรถยกรถแบบไหนก็ทำไปเถิด

ในกรณีที่ผ่านมา ทุกฝ่ายบอกตรงกันว่าตกหนัก เราก็ควรเตรียมพร้อม ดูแอปวินดี้ประกอบอีกหน่อย จากนั้นก็เป็น

5. คิดในแง่ร้ายสุดๆ เพื่อหลีกเลี่ยงการเสียตังค์ทุกรูปแบบ

เย็นวันศุกร์ที่เกิดเหตุ ผมมีบรรยายที่ต้องไปเพราะได้ตังค์

ปรกติผมขับรถตัวเอง แค่หนนี้ไม่เอาออกจากบ้านสักคัน เนื่องจากเป็นรถยุโรป ลุยน้ำหน่อยเดียวก็สะดุ้งแล้วหยุดทำงาน

จากนั้นก็เสียตังค์ แถมไม่มีรถใช้ด้วย

ผมยืมรถ PPV น้องสาว รถสูงจมน้ำยากมาก หรือต่อให้จมก็ไม่ใช่รถตรูวุ้ย (ขออภัยน้องไว้ ณ ที่นี้ )

ยังขอคนรถมาด้วย เผื่อฉุกเฉินก็เดินกลับบ้าน ไม่ต้องห่วงรถ ยังใช้ทางด่วนให้มากที่สุด เผื่อลงมาจมน้ำจะได้จมใกล้บ้าน อยู่ในระยะเดิน

ระหว่างทางก็โพสต์เตือนเพื่อนธรณ์ กลับบ้านก่อน 3 ทุ่มนะจ๊ะ เผื่อเวลาไว้ยกของด้วย