-ในปี 2553 มีการใช้พระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญ ว่าด้วยพรรคการเมือง พ.ศ.2550 ซึ่งบัญญัติ ว่า การยื่นคำร้องให้ยุบพรรคการเมืองนั้น ต้องเริ่มจากนายทะเบียนพรรคการเมือง เสนอความเห็นต่อคณะกรรมการการเลือกตั้งก่อน เมื่อคณะกรรมการการเลือกตั้งมีความเห็นว่าควรยุบจึงเสนอเรื่องต่ออัยการสูงสุดให้ยื่นต่อศาลรัฐธรรมนูญ ตามพรบ.พรรคการเมือง มาตรา 95

-กรณีของพรรคประชาธิปัตย์นั้น นายทะเบียนยังไม่ทำความเห็นว่าควรยุบ แต่นายทะเบียนกลับเสนอให้กกต.พิจารณา จึงผิดขั้นตอน

-เปรียบเหมือน พนักงานสอบสวนยังไม่มีคำสั่งฟ้อง แต่ส่งสำนวนให้อัยการ จึงผิดขั้นตอน อัยการจะฟ้องคดีนั้นไม่ได้

-ในครั้งนั้น คดีของพรรคประชาธิปัตย์ ไม่ซับซ้อนอะไร แต่เราก็สู้ทั้งประเด็นข้อกฎหมาย และ ข้อเท็จจริง แต่เมื่อศาลเห็นว่า ผิดขั้นตอนตามกฎหมาย จึงต้องยกคำร้อง

-ของพรรคก้าวไกล คนละประเด็นกับของพรรคประชาธิปัตย์ แต่ผมไม่ขอกล่าว เพราะอยู่ระหว่างการวินิจฉัยของศาล

-ผมเพียงแต่กล่าวกับพรรคก้าวไกล ว่า ที่ท่านกล่าวมานั้น มีเพียงวาทะกรรมหรูๆไปวันๆ ไม่มีหลักอะไรเลย ความจริงพรรคก้าวไกลมีนักกฎหมายเก่งๆเยอะ แต่เมื่อเต็มไปด้วยอคติ จึงมืดบอด ไม่ประเทืองปัญญา ระวังจะกลายเป็น “ความรู้ท่วมหัว เอาตัวไม่รอด” น่าเสียดาย